دير به دير اينجا به روز مي شود(همه مي دانيم) اما نمي توان كاري در اين مورد انجام داد چون هم من و هم مهسا هميشه سرمان شلوغ است.مي دانيم كه نوشتن توي اينجا لذت بخش است اما ساختار زندگي همه ي ما جوري ست كه كمتر فرصت لذت بردن از زندگي را پيدا مي كنيم منظورم لذتي واقعي و بر خاسته از كمال است نه لذتي موقتي و بي سر و ته(ها؟) .گرچه من يكي سعي مي كنم هميشه از اين فرصت ها ي كم هم استفاده ي بهينه ببرم اما باز هم احساس كمبود مي كنم(طبيعيه). به هر حال خودمان اينجوري اش را انتخاب كرده ايم(گرچه حق انتخاب زيادي نداريم) وهمين جوري ادامه مي دهيم تا ببينيم چه مي شود.

                                                                                                                        «حسانه»

 

در نيمه باز مي شود

 

هواي بيرون بوي مرده مي دهد

 

هواي مرده كه هواي من نمي شود

 

                ***

دست مي كشم به پره ي تنهاييم

 

پره ي تنهايي من گردش مي كند          

                                  كه عصاره ي تنهاييم

                                                     توي كاسه ي صبرم ريزش مي كند

 

آن هم چقدر صبورانه و باز هواي من

                                        بوي اينجا می شود

                                          ***

 

 

دستم نمی رسد به در

 

من دوباره مختصر شدم

 

جوري كه هيچ نمانده

                      جز پل هاي ارتباطي شكسته ام

                                                       و فقط چند روزنه ي تنفسي

 

اينجا شلوغ نمي شود

 

من خلوت تر از هميشه ام

                 ***

در نيمه باز مي شود

 

و من از لاي در ديده نمي شوم

 

هواي بيرون بوي مرده مي دهد

 

هواي مرده كه هواي من نمي شود

 

  «حسانه قاضی زاده»

 

مرا باد مي برد

               و نقاب مورد علاقه ام

                                        توي يك فيلم ويدۀويي گير مي كند

 

 

 

مرا باد مي برد

                    وعصاره تنهاييم

                                       عموميت مي يابد

 

 و من مثل حشره اي كه تنها صدايش«وزوز» است،

                                            اندام هاي ضعيفم را گرد و غبار مي گيرد

 

غربت باد به من تزريق مي شود

                                 و بي درد سر

                                              تسليم مي شوم

 

 

مردم شايد مرا روي دودكش خانه هاشان تصور كنند

 

يا شايد نه آن قدر بالا                

 

 آنوقت زير خونسردي هميشه ي شان مي گويند: 

                                                       «باد آورده را باد مي برد»

     

                                          «حسانه قاضی زاده»

ماهی ،

انگار چیزی بود 

           که پای سفره می رقصید

  انگارکه می رقصید

            داشت می جنگید

صدای قه قه خنده

             می چرخید

          * * *

باختیم؟

گفتم که می رقصیم

 می چرخیم

دور یک دایره ی پر تردید

 بی تردید

      می ترسیم

        * * *

        

تنگ،وقتی می شکند

که در او می رقصید

میفهمید؟

    تنگ خیالش

         به تلنگری می شکند؟

 

         * * *

گفتی:« با بال نمی بازیم»

بال دار شدیم و

        بال زدیم و

        بال زدیم و

                   باز

              دوریک دایره ی پر تردید

 «مهسا محمود پور»

و من می جنگم و

      صدای چکاچاک شمشیرهایم را

                      پست می کنم به همان جایی که

                                                       باید برود

                                                       

 X و Y فرقی نمی کند

  حریفم را باید که خورد کنم

             …

 

لطفا" بترسید !

که ترستان شجاعت حرف های من است

و من...

خواهشا" صبر کنید...

بایستید

    .

    .

    .

می دوم و

نارو می زنم و

دور می شوید پشت سرم

          صبرم رسیدنتان بودو 

                 بالعکس می شود قصه ی صبر ما

 

  و من

     می جنگم و

               صدای خرد شدن احساسم

                                  پشت چکاچاک شمشیرهایم

                                                             من میشوند

 

«مهسا محمودپور»

                                          

دلم که دل نیست ، دل پیچه است.

 

اینجا وبلاگ من است. من با تو .تو که خواهر منی. من که خواهر توام. به این سادگی و قشنگی به تو می گویم :«خواهرم .من این بار می خواهم توی جایی که حق من است حرف بزنم ، از ته دلم حرف بزنم.»

وقتی می گویم ته دل یعنی تازه اول دلم.یعنی جایی که هنوز خیلی مانده تا ته. چون هنوزازته دل حرف زدن بلد نیستم.هرجا که فکرش رامی کنید رفته ام :جایی که یک بچه ی 13 ساله دیگر بچگی بلد نیست، جایی که یک کودک هنوززنده است که بچگی می کند، جایی که پدرومادرشده ام برای همه آدم هایی که پدرومادر کم آورده اند، جایی که برادرانه برای خودم برادری می کنم، جایی که من بودنم را کم آورده ام ودنبال خودم می گردم و هزارتا جای دیگر که راه همه شان را بلدم . توی همه ی این پیچ و خم هایی که برایم ساده شده اند ، یک تابلو می بینم که مهال است بگذارد نگاهش نکنم؛« حرف دلت برای دلت».

                                       ***                                    

تابلو اینبار نخواست که اینقدر تابلو باشد. دستش را توی جیبش کرد ومثل کسی که چیزی گیرش نیامده دورترشدورفت که آن طرفترها پرسه بزند.به خاطر رفتنش گریه کردم.ازعکسهای یادگاری هم که آدمها بعدا" برایت مدرک می کنند نترسیدم

 و تا ته اش گریه کردم . ته یعنی جایی که تا آنجا گریه کردنم لازم بود. شادی به این بزرگی هم مگر می شد؟ غم هم از آنورش برایم شادی شد.

                                       ***

نهنگ بودن آنقدر سخت است که حتی فکرش را هم نمی توانی بکنی. این که تو شش داشته باشی و خشکی جلویت چشمک بزند، این که خشکی سهم تو باشد و تو هم اهل عادت کردن نباشی. عادتی که همه می گویند:«عشق».همه یعنی آنهایی که  فکر می کنند زندگی می کنند ،آن هم توی دریا. خودشان می گویند:« ما عاشقیم، عاشق دریا» نهنگ بودن نمی خواهم خوب. چون اهل خود کشی نیستم. من مال خود خود خشکی خواهم بود . باور کن .دیگر تقریبا" اینجا خشکی ست.

                                      ***

نگو ساحل قشنگ تر از خشکی ست. ساحل که وابسته به دریا شده؟! اما نه . این خشکی است که آزادِ آزاد است ، آن هم خیلی خیلی.

                                      ***

سرهرکس که درد بیاید به خاطر حرافی ام اصلا" مهم نیست. مگر من چند بار تابلو را توی پیچ و خم هایم نزده ام؟ فقط همین یک بار. آنهم تازه اول دلم بود! دلم که دل نیست به خدا، دل پیچه است.        

  «حسانه قاضی زاده»

دوباره با نگاه بر سر هم جار کشیده ایم

دور خود برای هم سیم های با خارکشیده ایم

 

چه قدر جالب است که هر دوتای ما

 چشم های اشکبار کشیده ایم

 

اشک های مال تو که دریا می شود

 تضادیست برای این که این بار کشیده ایم

 

عکس هایی که گرفته ایم به درد نمی خورد

آخر ما نگاه را به یادگار کشیده ایم

 

همیشه گریه می کنیم به حال او

برای او که او را هیچ بار کشیده ایم

 

آن روز که گریه کرده ام برای تو

شک کرده ام که چشمان یار کشیده ایم

 

شکم به جا بود برای اثبات  تو ولی

اثبات شده به رابطه ای که شبه یار کشیده ایم

 

«مهسا محمودپور»

«برای او که مادر من است»

 

بروید کنار می خواهم گریه کنم این فاصله را

همین یکی که تازگی ها  شده تضاد بین  ما

 

بروید  مادرم   را   بیاورید  برای    من

دلم تنگ شده مادر از این نقطه تا کجا؟

                                               

امروز  حرف های  زورکی  نه  برای  تو

ببخشید  و  سکوت   فقط   همین  بابا

 

سکوت سکوت نشانه ی رضایت نیست؟

پس  همین  نا رضایتی   را   بگو  حالا

 

من   حرف هایم   را   نگفته ام    هنوز

بگذارید  دا د بزند  این بغض  نا  به جا

 

حرف های   دلم   چسبیده اند  به  گلو

خسته ام ،   برایم    بگو ،    بگو    لالا

 

همیشه حرف های نیمه شبم این نبوده اند

حالا  از  طلوع  صبح  خدایا.  .  .  .  .  .خدا

 

اشکم برای وضوست که  جمع  می شود

اکو.  .  . اکو.  .  . ارتباطی   به    آن   بالا

«مهسا محمودپور»

او که ۳۰ روز با بودنش بی اشتهای خوردن شدیم دارد می رود

فکر کرده ای که چند شمع برای روشنی دلت از او گرفتی ؟

و چند گل از وجودش برای وجودت چیدی؟

و چند تا از آفتابگردان های دلت رابه سمتش چرخاندی؟

تا راه درک وجودش را طی کنی وسبک شوی  و معنویت را،نجات غریق

 

  و سنگینی رحمتی که جمع کردی چه قدر بود؟

بگو ! تا بزرگی تبریکم را اندازه بگیرم و برای دلت که الهی شده کادو بگیرم

                                                                                            «عیدت مبارک»

 

«وقتی او به او رسید»

 

وقتی او به او رسید،او که آشپز بود به او گفت:«امروز کشف کرده ام که زرد چوبه مزه ی غذا را عالی می کند.»او که آشپز نبود و شهردار بود خندید،آشپز گفت:«می دانی خنده ات مرا یاد چه می اندازد؟یاد کارتون عروس مرده وقتی که می خوانند:«هر چیز کوچک ممکن است مشکل بسازد پس باید حل گردد» او که شهردار بودخندید و به او گفت :«من هم  یاد این می افتم:«که اینها همه باشد از حرف مفت»

وقتی اعتراض نامه ها دم در اتاق آقای شهردارصف کشیدند،مردم دم در رستوران آقای آشپزصف کشیده بودند(رستورانی که قبلا" به دکه ای می مانست).

او که شهردار بود همایشی گذاشت که مردم مشکلاتشان را بگویند،او می خواست محبوب باشد،مردم تمام حرف هایشان را زدند،او که رشته ی مکانیک قبول شده بود بلند شد و گفت:«من چند ماه پیش کشف کردم که شب ها را برای درس خواندن دوست دارم.» توی آن جمع همه ی ردیف اولی ها ودومی ها با شهردارخندیدندخیلی های دیگر هم خندیدند،او که آشپز بود هم با لبخندی متفاوت برای او دست زد.

 

 

او که شهردار بود داشت کلافه می شد،چیزی عوض نشده بود،فقط صدای مردم بلندتر شده بود.او که شهر دار بود به او که آشپز بود فکر کرد که حالا آوازه ی رستوران بزرگش منطقه را پر کرده بود.

 یک سال بعد او که شهردار بود استفاء داد،او که آشپز بود وقت نکرد دلداریش بدهد.

 وقتی  او که دیگر شهردار نبود پیرمرد شد،او که آشپز بود جوانتر بود،او که آشپز بود رفت پیش او و وصیت نامه ی دوستش را خواندو گفت:«آخرش بنویس روی سنگ قبرت او که آشپز است چیزی که باید نوشته شود را خواهد نوشت»

او که بالای  قبراو که روزی شهردار بود ایستاده بود جمله ی روی قبر را بلند خواند:«تنها دلیل مرگ زودرس دوست عزیز،(شهردار سابق) این بود که کشف نکرد چه کشفی او را شهردار خواهد کرد.»

                                                              « مهسامحمودپور »